De buitenlandse berichtgeving over Suriname bestaat vandaag uit twee koppen, en geen van beide gaat werkelijk over Suriname. De ene meldt dat een Venezolaanse delegatie in Panama is aangekomen voor technische bijstand na een aardbeving. De andere meldt dat Greenheart Gold bij Tosso Creek boort op zoek naar miljoenen ounces. Twee berichten, twee keer een land dat figureert als decor voor een elders bedacht verhaal.
Dat is de nieuwe nuance van vandaag, en ze is niet gering. Waar de voorbije dagen nog enige beweging viel te bespeuren in de internationale feeds, met een lening in dollars, een wisselkoers die wordt verdedigd, een mijnbouwbedrijf dat due diligence versnelt, is de Surinaamse aanwezigheid vandaag teruggevallen tot twee restposten. De eerste komt uit een feed die kennelijk alles doorstuurt wat ook maar zijdelings met de regio te maken heeft. Een Venezolaanse delegatie in Panama, een aardbeving, technische bijstand: Suriname speelt in dat verhaal geen enkele rol. De kop belandt in de Surinaamse sectie omdat de feed nu eenmaal zo is ingedeeld, niet omdat er iets over Suriname in staat. Wie het bericht leest op zoek naar Suriname, vindt niets.
De tweede kop is nauwelijks beter. Greenheart Gold boort bij Tosso Creek op zoek naar miljoenen ounces. Dat is een bedrijfsmededeling, geen nieuws over een land. De naam van het bedrijf is Engels, de termen zijn technisch, de belofte is mijnbouwjargon. Dat het om Surinaams grondgebied gaat, staat erbij, maar het had net zo goed elders kunnen staan. De buitenlandse pers kadert Suriname vandaag dus niet als land, niet als samenleving, niet als politieke of economische entiteit, maar als vindplaats. Een plek waar iets in de grond zit, en een plek die toevallig in dezelfde feed terechtkomt als een aardbeving in Panama.
Opvallend is wat ontbreekt. Geen enkele kop over de lopende economische kwesties, over de wisselkoers, over de staatsfinanciën, over de binnenlandse politiek. De onderwerpen die gisteren nog de internationale aandacht trokken, zijn vandaag verdwenen. Dat kan betekenen dat er niets is gebeurd, of dat de buitenlandse pers het niet de moeite vond om er iets over te schrijven. Het verschil tussen die twee is niet vast te stellen op basis van de koppen, en dat is precies het probleem. De berichtgeving is schaars, en schaarste is op zichzelf een boodschap.
Wat de buitenlandse blik vandaag benadrukt, is dus vooral hoe weinig er te benadrukken valt. Suriname verschijnt als een land dat af en toe opduikt in een regionale feed, als een goudproject ergens in het binnenland, als een naam in een lijst. De verhaallijn die de buitenlandse pers trekt, is er geen. Er is geen verhaal, geen ontwikkeling, geen spanning, geen vraag. Er is een boorlocatie en een feed die de weg kwijt is. Wie Suriname wil volgen via de internationale pers, moet vandaag genoegen nemen met een bedrijfsbericht en een bericht dat niet over Suriname gaat. Dat is niet vertekend, het is leeg. En leegte, in de buitenlandse berichtgeving over een land, is zelden onschuldig.